در آیاتی از قرآن اشاره شده که اینطور نیست که هر کس قرآن بخواند و به سراغ قرآن برود چیزی به او اضافه شود و حتی گفته شده که به ظالمان جز خسران نمیافزاید. حدیثی هم ظاهراً هست که می گوید بسا خواننده قرآن در حالی که قرآن دارد او را لعنت میکند.
برای آنکه مطلب روشنتر شود یک مثال میآورم. شخصی نقل میکرد که روزی یک پسربچهی حافظ قرآن در تلویزیون آمده بود و در مصاحبهای که با او شده بود میگفت (نقل به مضمون): «من کل قرآن رو حفظ هستم، از اول به آخر میخونم، آیهها رو برعکس یعنی از آخر به اول میخونم، آیه بگویید سوره میگم! صفحه بگویید آیه میگم! و...». از نظر برخی، این مصداق همان آیه هست، یعنی ظالمانه به سراغ قرآن رفتن و برخی هم میگویند که اینکه رسول خدا میگوید قوم من این قرآن را مهجور گذاشتند، تنها مربوط به نخواندن قرآن نیست، بلکه همین موارد درست استفاده نکردن از این نعمت هم مصداقی از این امر است.
از طرفی دیگر روایاتی هم وجود دارد بدین مضمون که مثلا خود نگاه کردن به قرآن خاصیتهایی دارد و ثواب دارد و گفتارهایی بدین مضمون. بر اساس چنین روایاتی برخی اینطور استدلال می کنند که در مجالسی که داریم همین که اصلاً از روی خود قرآن قرائت شود و به خط قرآن نگاه شود، حتی اگر معنی آن را هم متوجه نشویم، ثواب و برکات معنوی دارد.
سوال اینجاست که چطور میتوان این دو دسته روایات را با هم جمع کرد؟