سؤال من دربارهء رابطهء اخوت و ایمان است و این حدیث که:
"حقیقت ایمان بنده کامل نمی شود تا وقتی که برادرش را دوست بدارد."(بحارالانوار،ج ۷۴، ص۲۳۶)
با دوست داشتن، تحت چه فرآیندی ایمان بنده کامل می شود؟
در بخشی از کتابِ سیرهء نبوی، ج ۲ (مصطفی دلشاد تهرانی) دلیل این کمال، وجود امنیت و آسایشی که با محبت بین انسانها بوجود می آید ذکر شده است؛ و اینکه این هم زمینه ساز یک حرکت صحیح اجتماعی می شود.
اما شاید من به دنبال یک دلیل قوی تر یا توضیح بیشتری در این مورد می گردم.
یک گفته از همین بخشِ این کتاب:
جابربن جعفی گوید: خدمت امام باقر بودم که دل گرفته شدم. به حضرت عرض کردم گاهی بدون اینکه مصیبتی به من رسد یا ناراحتی به سرم ریزد، اندوهگین می شوم تا آنجا که خانواده و دوستم نیز اثر آن را در چهره ام مشاهده می کنند. حضرت فرمود: آری ای جابر، خدای عزوجل مؤمنان را از طینت بهشتی آفرید و از نسیم روح خویش در آنها جاری ساخت. از این روست که مؤمن برادر پدر و مادری مؤمن است. پس هرگاه به یکی از آن ارواح در شهری اندوهی رسد، آن روح دیگر اندوهگین شود، زیرا از [جنس] اوست.(بحارالانوار، ج ۷۴، ص ۲۶۵)